Donderdag ochtend 03.00 uur met de auto naar Brussel, in het donker zoeken naar een parkeerplaats en na een fikse ruzie tussen de chauffeur van de shuttle en een andere passagier gaan we iets later de lucht in naar Banjul (hoofdstad van Gambia). We worden met de hele groep naar ons hotel gebracht, waar we even mogen opfrissen en een korte briefing krijgen over de rest van de week. Dat wordt anders dan de planning ivm een veerpont die nooit op tijd vaart en we daarom het programma moeten omgooien. Resultaat is een hele lange busrit van ca 500 km van Banjul naar het oosten, waarbij de temperatuur steeds verder oploopt van ca 30 naar nu al 39 graden. Het eerste hotel was luxe , met wifi en airco, goed diner en ontbijt.
Op vrijdag vertrokken we daar en deden eerst een marktje aan en een batik 'werkplaats', we bezochten een monument en een museum en werd er geld gewisseld om oa flessen water te kopen, om vervolgens te lunchen bij een mooi restaurant aan zee, echt zo'n paradijsje met een cocktail in de hand. Vervolgens moet de minibus gerepareerd worden tijdens een van de sanitaire stops, zodat we uiteindelijk in het donker aankomen bij ons tweede hotel. De luxe is hier nergens te vinden: ze hebben stroom, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Eten is lauw, geen wifi, geen airco, bedden hebben alleen een matras en keihard kussen. 'S nachts breekt er een hels onweer los met ongehoorde plensbuien, dusdanig dat we hadden verwacht dat het wel zou lekken in onze kamer. Dat wat gelukkig niet zo, maar buiten is het inmiddels veranderd in 1 grote glibberige modderpoel. Ontbijt was ook super basic, een paar sneetjes stokbrood met smeerkaas of een lepeltje jam en een puntje omelet. Ik weet dat Gambia een arm land is, maar dit is wel erg karig.
We moeten opnieuw 300 km verder naar het oosten en steken vandaag de grens met Senegal over. Ook dat heeft heel wat voeten in de aarde, want de ambtelijke molens malen langzaam. 2 uur later zijn alle formaliteiten achter de rug en kunnen we door. We stoppen bij een bakery voor een broodje voor onderweg, want we zullen pas tegen 15 uur bij ons 3e hotel zijn waar de lunch op ons wacht. Onderweg zien we een aantal verschillende vogels, rijstvelden, pindaplantages en we stoppen ook nog om inkopen te doen voor een community die we morgen gaan bezoeken. Daarvoor slaan we o.a. 50kg rijst in, olie, kaarsen, pasta, zeep, uien, aardappels, luiers, lucifers en wat spulletjes voor de kinderen.
Ons hotel is nu wel weer luxe, wifi, zwembad, alle kamers rondom het zwembad dus daarvan hebben we lekker gebruik gemaakt (hier is het nu 39°). Om 17 uur is de stadstoer voor wie dat wil, om 20 uur diner.
Morgen gaan we een bootsafari maken, schijnt het.
Zondag 9 oktober rijden we met de minibus dieper Senegal in, van Tambacounda naar het ca 300 km verderop gelegen Wassadou Camp, waar we 2 nachten zullen blijven. Dit camp vormt de uitvalbasis voor de safari in het Parc National Niokolo Koba. Het camp is minimalistisch, er is 's ochtends en 's avonds een uurtje stroom via een generator (dus zaklantaarns bij de hand), sanitair is er wel maar werkt zo goed als niet en het eten houdt ook niet over. Het smaakt wel hoor, daar niet van, maar het is niet veel; 2 broodjes, lepeltje jam en een kopje oploskoffie....(echt letterlijk)
's Middags gaat het regenen en de liefhebbers kunnen nog een boottochtje maken over de Gambia rivier. Dat gaat in groepjes van 6, want het bootje is niet groter. Op de rivier valt ook niks te zien en een van de groepsleden glijdt uit op de trap naar het bootje, door de regen is het spekglad geworden. Gelukkig is het bij wat schaafwonden gebleven. In de namiddag bezoeken we een community, waar 21 families bij elkaar wonen. We worden met open armen ontvangen en de kinderen zijn niet bij ons weg te slaan. Ze zijn de koning te rijk met al onze meegebrachte spullen, die eerlijk worden verdeeld onder alle gezinnen. We mogen in hun hutten kijken en ze zingen en dansen voor ons. Fijn dat we ze kunnen helpen met de levensmiddelen!
Na het avondeten is het bedtijd, in een erg warme hut (met klamboe gelukkig)
Maandag 10 oktober. Vandaag gaat het gebeuren: een hele dag per jeep op safari in het Niokolo Koba NP. Hier hebben we naar uitgekeken. Het park is enorm, echter de kans dat je groot wild tegenkomt is klein maar wie weet hebben we geluk.
Al snel blijkt dat er geen jeeps zijn, maar slechts een oude aftandse truck waar we met 17 man/vrouw worden ingeladen. In het midden staat een houten bankje waar we met onze ruggen tegen elkaar op moeten zitten, je voeten kunnen niet bij de grond en bungelen dus los. De truck moet worden aangeduwd, want hij start niet. Voor de efficientie rijdt de truck leeg naar de ingang van het park (75 km verderop) en wij met onze minibus er achteraan. Nog geen kilometer onderweg houdt de truck er voor de tweede keer mee op en moet eerst worden gerepareerd voor hij verder kan. Met de minibus rijden wij vast vooruit naar de ingang van het park, waar we wachten op de truck. Die komt uiteindelijk, we gaan met z'n allen achterin zitten en onze gids moet noodgedwongen bovenop de cabine zitten ivm plaatsgebrek. Communicatie naar de chauffeur gaat dmv kloppen op het dak....
De weg door het park is een onverhard pad, met grote hobbels en kuilen waarin regenwater staat. De begroeiing is dicht, dus de takken zwiepen ons regelmatig in het gezicht en we worden heen en weer geslingerd op het houten bankje. Soms zijn de kuilen zó diep dat we loskomen van de bank. Vasthouden of je schrap zetten gaat niet. De ranger op het dak heeft het zwaar te verduren. Qua wild valt het tegen, maar de natuur laat zich niet dwingen. We zien wat apen, vogels en een paar bushbocks. Door de moeilijke communicatie zijn we meestal te laat met stoppen en moet de truck achteruit, helaas gaat hij daarna niet meer in z'n versnelling, bovendien stoot hij zoveel blauwe rook uit dat dat niet goed kan zijn voor het milieu. Uiteraard rammelt en ronkt de diesel dat het een lieve lust is; als er al wild zit, horen ze ons op 10 km afstand al aankomen!
Bij een camp stoppen we voor de meegebrachte lunch, helaas zijn ze het bestek vergeten mee te brengen, maar dat wordt opgelost. Sanitair is er niet in het camp, dus af en toe verdwijnt er iemand in de bosjes....
Na de lunch rijden we weer richting uitgang, maar de chauffeur rijdt tot 2x toe verkeerd, want de bordjes zijn overwoekerd en dan is het lastig je weg terug te vinden. De ranger op het dak heeft wat schrammen opgelopen van de takken, dus die worden nog even verzorgd voor we afscheid van hem nemen. Wat een deceptie was dit! We hadden ons dit zo anders voorgesteld.
Nog 75 km terug naar het kamp, eten en op tijd naar bed. Morgen weer een dag bussen.
October 6 - October 19, 2022
Gambia Senegal met Tui, heeeeeeeel slecht. Was eerst via Amsterdam, werd toen midden in de nacht vertrekken vanaf Brussel. Eten slecht, excursies slecht, overnachtingen slecht. waardeloze reis
Geen opmerkingen:
Een reactie posten