West Canada

 As countries are slowly opening their borders again for foreign tourists after the worldwide pandemy, Canada is the first country to be visited by us. This time besides Joyce, my husband Rob will come along with us for this 3 week vacation in the West of Canada. We start at Calgary and will slowly work our way up via some of the most beautiful national parks like Banff, Jasper and Whistler. Also we will meet up with Els van de Burgt in Banff, owner of Elizabeth Craft Designs, and her husband Joep and daughter Joset.

Zaterdag 14 mei vroeg vertrokken naar Schiphol vanwege mogelijke chaos aldaar, zodat we ruim de tijd zouden hebben om door douane en security te komen. Onze vlucht naar Toronto staat gepland voor 12.15 uur maar is al uitgesteld naar 13.35 uur. We waren al om 8.30 uur op Schiphol en ondanks enige drukte om 9 uur al door de douane en security. We doden de tijd met koffie/thee en wat te eten, voordat we ons, beladen met alle coronapapieren, QR-codes en ETA- toestemming, naar de gate begeven. Uiteindelijk gaan we om ca 13.45 uur de lucht in, op weg naar Toronto waar we moeten overstappen op de vlucht naar Calgary. In Toronto aangekomen (7 en een half uur vliegen) is het één ongecontroleerde chaos qua coronacontrole en moet iedereen in de rij om bij een apparaat een foto vanzichzelf te laten maken en de nodige gegeven invullen, zodat je een 'virus vaccinated approved' sticker op je paspoort krijgt, waarvoor je ook weer in de rij moet, pppfff. Gelukkig geen steekproef ter controle gehad! Om 18 uur lokale tijd vertrekken we met de volgende vlucht, waardoor we ca 4 uur later aankomen in Calgary. Voor ons gevoel is het inmiddels al middernacht, maar hier is het 8 uur vroeger dan in Nederland. Nu nog even de auto ophalen (grote Dodge mini van) en ca 110 km rijden naar ons eerste hotel, de Banff Inn, (kamer 208) waar we plaatselijke tijd 22.30 uur aankomen en snel ons bed induiken. We zijn gearriveerd en het grote avontuur gaat nu beginnen.

Zondag 15 mei

Na een redelijke nacht gaan we 's ochtends uitgebreid ontbijten bij the Royal Canadian Lodge, want ons hotel serveert geen ontbijt. Na yoghurt met granola en fruit, brood met eieren en/of jam en koffie/thee kunnen we er weer tegenaan en besluiten we Banff te voet te verkennen. We lopen de Bow River Trail naar de watervallen en het Fairmont hotel, wat op een soort kasteel lijkt. Onderweg zien we al hertjes (white tail of mule deer) Columbian ground Squirrel, en red squirrel (2 soorten eekhoorns). Terug gaan we via de supermarkt om wat eten in te slaan. Dat laten we in ons hotel achter want we hebben een koelkastje. Dan gaan we op weg om de Fenland trail te lopen, een kort rondje net over het spoor. Er valt weinig te zien en op terugweg duiken we de Mac in voor iets warms, want vanavond om 19 uur worden we opgehaald voor de Evening Safari. Het weer is prima, niet te koud, niet te warm en droog, heerlijk!

Morgenochtend heb ik met Els afgesproken, verdere plannen hebben we nog niet gemaakt.

Wordt vervolgd

Edit: maak ik toch een kapitale vergissing(!), want onze avondsafari blijkt dus pas morgen te zijn, hahahaha, hebben we een tijdje voor niks staan te wachten op een busje, lekker handig!

Vandaag (ma 16 mei) staat een ontmoeting met Els op het programma, die toevallig ook in Banff is. We hebben afgesproken om 8.30 uur bij ons hotel om samen te ontbijten in Els' favoriete koffietentje. De begroeting met Els en Joset is allerhartelijkst en het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen, terwijl we mekaar nog nooit in levende lijve hebben gezien. Joep zit al op ons te wachten als we aankomen en tijdens het ontbijt praten we honderduit. Els besluit om ons vandaag een aantal mooie plekjes in en om Banff te laten zien, waar we mogelijk ook nog wildlife tegen kunnen komen, terwijl Joset en Joep weer aan t werk gaan. We vertrekken richting Cascade Ponds, stoppen bij Two Jack Lake en Lake Minnawanka, waar we genieten van de rust en de prachtige vergezichten. Wat is het hier toch mooi! Bij Lake Minnawanka zien we 2 bighornsheep langs de kant grazen, de rammen hebben prachtig gekrulde hoorns. We rijden verder naar de Lower Bankhead en Tunnel Mountain, waar we even stoppen bij een lookout om de Hoodoos op de foto te zetten.

Bij de plaatselijke camping aangekomen zien we 3 elks liggen, waarvan er 1 waarschijnlijk aan het kalven is. Ze ademt zwaar en we denken dat we de pootjes van haar jong kunnen zien, echter erop wachten is niet mogelijk (geen idee hoe lang zo'n geboorte duurt) dus rijden we na enige tijd maar door. We lunchen met Els in hetzelfde koffietentje en nemen dan afscheid. Wat een leuke ochtend was dat, zo gezellig!

's Middags willen we de Spray Lake Trail lopen, maar die blijkt afgesloten te zijn ter bescherming van wildlife, dus kiezen we de Marsh Trail, Cave & Basin trail en komen daar wat mooie vogeltjes tegen.

Daarna terug naar ons hotel voor het avondeten (gedeelde pizza en een broodje hamburger voor Rob), want de avondsafari is nu wel echt vanavond.

Nog vóór 19.30 uur worden we opgehaald en met nog wat pickups is de bus vol. Onze eerste stop is op mount Norquay, waar we een kudde (vrouwelijke) bighornsheep zien. Alle andere stops waren exact hetzelfde als die we vanochtend met Els hebben gedaan en we zien mule deer, white-tail deer en elks (plus een grote, bijna tamme raaf). Dus Els Van de Burgt, mocht je ooit een andere baan willen, je bent geslaagd als tourguide wat ons betreft!!

Morgen staat Lake Louise op het programma.

Dinsdag 17 mei besluiten we ons bij de supermarkt gekochte ontbijt in onze kamer op te eten, zodat we op tijd kunnen vertrekken naar Lake Louise. Na een yoghurtje met fruit, koffie, chocomel, een glaasje jus en brood vertrekken we via Highway 1. Je kunt ook de meer scenic route doen via highway 1A, maar die doen we op de terugweg. Er is namelijk regen voorspeld voor vandaag en de parkeerplaatsen bij Lake Louise zijn beperkt, dus we willen er zo snel mogelijk zijn. Gelukkig is er nog plaats als we er rond 10 uur aankomen. Het is er fris, zo'n 7° C en er ligt nog redelijk wat sneeuw. Het verbaast ons wel dat het hele meer nog compleet bevroren is! Dat hadden we niet ingecalculeerd. Negen jaar geleden waren Joyce en ik hier ook (en ook in mei) maar toen was er geen sneeuw te bekennen.

Een rondje om het meer lopen is dan ook niet te doen, maar de foto's van het bevroren meer maken veel goed. We doen nog een koffie/thee met iets lekkers erbij en willen ook naar Lake Moraine, wat zo mogelijk nog mooier is dan Lake Louise. Helaas is de toegangsweg erheen afgesloten, dus dat gaat niet door. We rijden de scenic route via Highway 1A terug richting Banff in de hoop misschien nog wat wildlife te spotten, maar de Moose Meadows zijn leeg en op een enkel white-tail deer na, valt er niks te spotten. We stoppen bij Johnston Canyon voor een wandeling naar de watervallen en tot de Lower Falls komen we wel, de Upper Falls en Inkpots laten we door ijs op het wandelpad aan ons voorbijgaan, omdat we geen risico willen nemen om uit te glijden. Terug in ons hotel zoeken we een restaurant uit om uiteten te gaan en de keuze valt op The meatball, die (blijkt later) geen tafel voor 3 meer vrij heeft. Op goed geluk kiezen we dan de 3 bears brewery uit, waar het eten heerlijk is, maar wel enigszins spicy (!). Ze brouwen hier hun eigen biersoorten en je kunt dus ook een soort proeverijtje bestellen daarvan. Het is dat ik geen bier drink....

Op de terugweg naar ons hotel komen we Els en Joset met familie stomtoevallig weer tegen, hoe grappig is dat! Na felicitaties voor Annika, nemen we opnieuw afscheid en maken we nieuwe plannen voor morgen, als we Banff achterlaten.

Vanmorgen definitief Banff achter ons gelaten en nog even een rondje Vermillion Lakes gedaan om vogels te spotten. Veel regen en sneeuwbuien onderweg, maar we zijn nu bij Emerald Lake (kamer 101) in Field. 5 minuten zon gehad voor de foto's, verder veel regen en sneeuwbuien.

Donderdag 19 mei, onze tweede dag in Emerald Lake. Gisteren hebben we lekker gedineerd bij de lodge en nog wat spelletjes gedaan in onze blokhut. Er is hier geen tv en alleen wifi in het hoofdgebouw, dus je moet jezelf maar vermaken.

Vandaag staan de Natural Bridge en Spiral tunnels op het programma, de Takakkaw Falls zijn helaas nog gesloten, net zoals alle trails vanwege de sneeuw. Het weer is mooier dan voorspeld (zonnig en 4 graden, ipv regen en sneeuw) vandaag dus lopen we na het ontbijt naar de overnight parking (ca 1 km) waar onze auto staat. We willen eerst even wat boodschappen halen en de dichtsbijzijnde mogelijkheid is in Lake Louise Village (ca 25 km). We zijn Field al voorbij als we worden tegengehouden, omdat de hoofdweg is afgesloten voor een avalanche control (lawine inspectie) en dat duurt nog zeker 1 uur! Dan keren we maar om en gaan eerst naar de Natural Bridge om het uur door te komen. De Natural Bridge is een (lei)steen formatie, waar met grote kracht gletsjerwater onderdoor stroomt van de Kicking Horse River. Heel vroeger was het een waterval maar door de erosie wordt er een steeds grotere ruimte uitgesleten door het water. Uiteindelijk zal het geheel wel instorten, maar dat kan nog heeeeeeel lang duren. Rond 12 uur besluiten we een nieuwe poging te wagen en inderdaad is de blokkade opgeheven. Voor ons rijdt een touringcar die ineens vol in de remmen gaat en we zien tegelijkertijd waarom: er loopt een blackbear aan onze kant van de snelweg en vlakbij de auto. Hoe tof is dat!! We maken wat foto's en willen net verder rijden, als er aan de overkant ook een beer loopt, dat zijn er 2 binnen 5 minuten!!! Deze kunnen we alvast afstrepen op ons lijstje.

In the Village gaan we tanken, boodschappen doen en lekker lunchen. Het sneeuwt lichtjes, maar voor we buiten zijn, is de zon er al weer. Op de terugweg stoppen we bij het Spiral Tunnels viewpoint. Daar kun je, bij een beetje lange trein, de locomotief de (berg) tunnel uit zien komen, terwijl de laatste wagon nog niet eens naar binnen is. Er rijden ca 25 treinen per dag langs, dus mogelijk moeten we even wachten om het fenomeen te zien. Helaas, we wachten ruim 3 kwartier, maar geen trein. Als goedmakertje dan nog wel een beer (#3) op het spoor vóór de tunnel, al is het dan erg ver weg.

Later zien we de trein stilstaan naast de snelweg, mogelijk krijgt de machinist een seintje dat er een beer op het spoor loopt, dat weet ik niet. Het verklaart wel waarom we geen trein zagen. Terug naar onze hut lopen we ook weer, want het is nog altijd zonnig.

Nu zitten we aan de cappuccino/thee in de lounge, waar we even alle berichtjes kunnen bijwerken.

Morgen gaan we hier weer weg, dan richting Jasper, en onderweg doen we de Snocoach excursie op de Icefield Parkway.

Vannacht, (vrijdag 20 mei) of eigenlijk vanochtend vroeg, rond 4.45 uur, werden we uit onze slaap opgeschrikt door een geroffel/luid getik net buiten de deur! Het klonk alsof er iemand bij onze blokhut naar binnen wilde en aan de deurknop stond te morrelen! Het geluid was niet thuis te brengen, maar bij inspectie door het raam was er niks te zien. Slapen daarna zat er niet meer in, je ligt dan toch gespannen in bed te luisteren of je nog wat hoort, en zowaar en kwartier later horen we hetzelfde geluid opnieuw, maar weer is er niks te zien! De enige verklaring die we kunnen verzinnen, is dat het waarschijnlijk een specht moet zijn geweest, die verdween zodra we gingen kijken. Is toch wel spannend wakker worden zo!

Vandaag gaat de reis van Emerald Lake via de Columbia Icefields naar Jasper en de dag begint heerlijk met een strakblauwe lucht en een lekker zonnetje. Dat is Genieten met een hoofdletter. We checken uit, laden de auto in en rijden eerst een stukje Hwy1 terug tot de afslag naar Jasper. We doen nog een snelle fotostop bij de Natural Bridge voor nóg blauwere foto's en dan zien we een stuk verder tot onze verbazing opnieuw een beer, een bijna witte (blonde) grizzly (name: Nakoda) langs de snelweg zitten! Voor de foto's zat hij net verkeerd, want er stond een hekwerk tussen beer en snelweg, maar goed, weer een punt op de bucketlist afgevinkt!Het weer is echt heerlijk vandaag, veel zon, ook af en toe een licht sneeuwbuitje, maar gelukkig niet koud, ongeveer 8°. Na zo'n 125 km komen we bij de Columbia Icefields aan, waar we een tochtje met de Snocoach hebben geboekt. De glazen skywalk doen we niet, Joyce is niet over te halen. We worden gewaarschuwd dat het zo'n 10 graden kouder is op de gletsjer (en het is hier nu -1°) maar dat valt alleszins mee. Een bus brengt ons naar de rode Snocoach die ons verder de Athabasca gletsjer opbrengt, waar we ongeveer een half uur mogen rondlopen. Terug gaat op dezelfde manier. Na wat te eten en koffie in het bijbehorende 'chalet' rijden we nog ca 100 km naar Jasper. Onderweg stoppen we nog bij de Sunwapta Falls voor wat foto's en dan zien we een aantal auto's met alarmlichten aan stilstaan. In Kenia/Tanzania betekent dat: luipaard. Hier is het: BEER, en jawel hoor, er zit weer een beer (#5), dit keer een mooie zwarte! Het blijft elke keer weer geweldig om een beer te zien, zó gaaf!

Na wat foto's gaan we weer op weg, het is inmiddels al bijna 6 uur en de honger begint te knagen. We checken in in Chateau Jasper, kamer 236, en gaan heerlijk uiteten bij de Grill Inn, waar we het laatste niet-gereserveerde tafeltje krijgen.

Morgen een hele dag Jasper, waarschijnlijk wordt dat Maligne Lake, Maligne Canyon en valley of the 5 lakes en misschien nog een trail als er nog tijd is.

Vanochtend (zaterdag 21 mei) heerlijk genoten van een ontbijtbuffet met yoghurt, muesli, vers fruit, toast, eieren, jammetjes, jus, koffie en thee. Dat is weer eens wat anders dan ontbijt a la carte. Het weer is ook heerlijk, strakke blauwe lucht, zonnetje erbij, temperatuur mag nog iets hoger (was 14 graden), maar ons hoor je niet klagen. Op de planning stond Lake Maligne met Spirit Island, dus we rijden de Icefield Parkway een stukje terug. We zijn net op weg, als er weer wat auto's met alarmlichten aan de kant staan: opnieuw is er een beer te zien, een prachtige kaneelbruine deze keer. Dat is dan # 6. Dit kleurtje hadden we nog niet! Na de nodige foto's rijden we weer verder. Helaas blijkt ook de toegangsweg naar Maligne nog niet open, dus... change of plans en kijken we wat er wel bereikbaar is. We stoppen bij een willekeurige outlook over de Athabasca River en zien ook daar de rode Canadese adirondack stoelen staan. Uiteraard moeten we die even uitproberen. Deze stoelen staan verspreid over Canada, soms makkelijk te vinden, soms lastig en als je ze vindt, kun je een foto ervan delen op social media met #sharethechair. We hebben er al een aantal gevonden!

Dan rijden we verder richting Athabasca Falls en prompt staan we weer in een rijtje voor een beer aan de kant van de weg. Deze was echter alweer in de bossen verdwenen voordat we hem konden zien, dus die tellen we niet mee.

Bij de Athabasca Falls kun je ook een stukje wandelen en de "watervallen" zowel van boven als beneden bekijken. Ook hier is het gletsjerwater wat naar beneden komt, dus heel helder. De lunch slaan we even over en we gaan nog even naar de Valley of the 5 Lakes. Daar is het druk, waarschijnlijk omdat het een speciaal lang weekend is in Canada ivm Victoriaday. We lopen een stuk van de trail en zien er nog 2 mule deer heerlijk staan te grazen. Ondertussen is het wel tijd voor koffie, dus gaan we terug naar Jasper, doen een stukje sightseeing in town (station, totempaal, oude stoomlocomotief) en drinken koffie bij Tim Horton. Ik loop terug naar het hotel (voel me niet helemaal lekker) en Rob en Joyce gaan op zoek naar een eettentje en kiezen voor een heerlijke steak en chicken in gravy.

Morgen vertrekken we naar Clearwater.

Vandaag, zondag 22 mei, hebben we een lange rit voor de boeg van Jasper naar Clearwater, ruim 350 km. Na het lekkere buffet-ontbijt, gaan we eerst tanken en dan begeven we ons op weg. We nemen de Yellowhead Hwy (hwy 16) en de route gaat over bergen en door dalen, langs diverse meren en riviertjes. De trein rijdt soms aan onze rechterhand mee, gaat dan onder de weg door en rijdt dan weer links mee. Bij Moose Lake stoppen we voor het uitzicht en als we weer verder rijden, zien we ook weer een (bruine) beer. Helaas niet op de foto, maar tóch (#7). Ook steekt er nog een mule deer over op zijn gemak, helemaal niet bang of zo, maar dat hadden we op tijd in de gaten. We stoppen bij het visitor center van Mount Robson voor een koffie/thee en zien daar een stel Nederlanders, die we ook al eerder bij de excursie op de Icefields zagen. Zij herkennen ons ook en ze doen hetzelfde rondje als wij, maar dan met de camper. Die zullen we dus nog wel vaker tegenkomen. Het weer is super: zonnig en 20°. In het Mount Robson Provincial Park zien we kort daarop nóg een (bruine) blackbear (#8) maar ook die staat niet op de foto, want we waren er al voorbij voor we er erg in hadden. We zijn al ruim over de helft als we opnieuw stoppen voor koffie en een sandwich bij Blue River. Na deze pitstop gaan we weer verder en moet Rob ineens vol in de remmen voor wéér een beer, een zwarte (#9). We zijn de enigen, die hem zien en het dier staat ons aan te staren met z'n bek vol gras en een blik van: wat mot je? Na de nodige foto's gaan we verder en nog geen 100 meter verder staat beer #10 (niet op de foto, want iets verder weg tussen de bomen). Tjonge, wat een boel achter elkaar. Als we in Clearwater aankomen, blijkt onze gps de weg weer eens niet te weten. Het opgegeven adres is in the middle of nowhere! Gelukkig kan die gps nog meer en blijken er ook hotels en lodges in te staan, we moeten nog 18 km verder op deze weg. Bij het inchecken wordt er dmv een A4tje op de deur aangegeven dat er een beer op het terrein loopt, spannend, je zult hem maar tegenkomen!

We zijn nu in British Columbia, dus de klok gaat weer een uur terug en er is nu 9 uur tijdverschil met Nederland. Onze lodge heeft nummer 25 en is bijna de laatste op het terrein, er is hier geen telefoon of tv en wifi is tegen betaling. We kunnen wel buiten zitten en er vliegen hier kleine kolibri's rond, ik wist niet dat die in Canada voorkwamen, zó leuk! Om 18.30 uur hebben we afgesproken voor het diner (in het hoofdgebouw) en lopend daarheen staan we bijna oog in oog met de "huis"beer (#11) whoohoo, zo dichtbij zijn we nog nooit geweest, snel foto's maken en doorlopen! Rob neemt steak, ik zalm en Joyce pasta, maar die gaat terug want die is gewoon koud. Gelukkig is de tweede portie wel warm. We regelen nog wat handdoeken en koffie, want alle voorzieningen zijn maar voor 2 personen ipv 3. Om 23 uur gaat het licht uit. Morgen een rondje Wells Grey National Park met veel watervallen, afhankelijk van het weer want er is veel regen voorspeld.

Onze tweede dag (maandag 23 mei) in Wells Grey National Park. Onze 'huis'beer wordt gezien door andere mensen bij de vuilnisbakken. We ontbijten in het hoofdgebouw. Vooraf was al aangekondigd, dat er niets warms geserveerd zou worden, dus we doen het met yoghurt, cereals, toast met jam, pindakaas of honing en koffie/thee, niet echt bijzonder...

Vandaag gaan we de watervallen in het park opzoeken en we beginnen helemaal boven bij de Helmcken Falls. Daarvoor moeten we eerst nog een stukje rijden, maar dan heb je ook wat. De Helmcken Falls is de hoogste in het park en stort zich zo'n 125 meter naar beneden. Je kunt er ook een heel stuk langs wandelen. Er ligt nog steeds een dikke laag (bruine) sneeuw, die niet echt hard smelt. Wel mooi, zo'n massa water die zich naar beneden stort. We lopen een spannende trail (pyramid lake trail), waarbij we over, onder en om boomstammen heen klauteren. Het pad is op sommige plaatsen flink modderig en we zien er geen wildlife, wel paddestoelen die op reusachtige krenten lijken (gyromitra esculenta, voorjaarskluifzwam), en grote gele bloemen, een soort aronskelken, die yellow skunk cabbage worden genoemd (in t Nederlands heten ze 'moeraslantaarn'). Dan zakken we af naar de Dawson Falls, deze zijn de breedste of wel 'klein-Niagara'. Hiervoor moeten we over een bruggetje over de rivier rijden. Datzelfde bruggetje kun je ook vanaf boven in de diepte zien liggen als je bij de watervallen staat. We lopen naar het uitkijkpunt en worden verrast door een koppeltje Steller's jays, prachtige vogels in blauw met bruin! Nog eens 20 km lager en eigenlijk net buiten het park, liggen de Spahat Falls. Kleiner dan de Helmcken Falls maar niet minder mooi. Ook deze stort een flink eind naar beneden, op de parkeerplaats kun je het al horen. Het ravijn is behoorlijk diep en de Murtle rivier die zich verderop een weg baant, wordt o.a. door deze waterval gevoed. Het regent nog altijd niet trouwens. We rijden door naar Clearwater voor de lunch en slaan wat boodschappen in voor onderweg. Rond 16 uur zijn we weer bij de lodge. Onderweg erheen zien we een politie-auto met zwaailichten staan. Er ligt een auto op z'n kop in de greppel, waarschijnlijk met twee wielen van van de weg geraakt en omgekiept, maar gelukkig niet ernstig zo te zien. Een klein stukje verder, vlakbij de lodge, zit een zwarte beer (#12) in het gras. Waarschijnlijk is dat onze 'huis'beer. We spelen yathzee op onze patio, totdat het gaat regenen en eten op onze kamer.

Rob gaat nog even op zoek naar een vuilcontainer, maar is met 5 minuten alweer terug. "Willen jullie nog een beer zien? Er zit een bruine in het grasveld". En ja hoor, hij zit vlakbij en het is niet eens onze 'huis'beer, want die is zwart en deze is bruin (#13). Er vliegen ook nog 2 Canadese kraanvogels boven ons hoofd, die zich flink laten horen. Die hadden we ook nog nooit gezien, dus nu ook maar vastgelegd op camera. Toch weer een mooie dag!

Morgen een lange rit naar Whistler, 425 km, dus vroeg op.

Vandaag, dinsdag de 24e, staat een lange, inspannende rit van 425 km op het programma. Ik weet nog van 9 jaar geleden dat het een lange rit was, omdat je over een slingerende bergweg moest en daar kun je niet hard rijden. De planning is dan ook om vroeg te vertrekken, ca 8.30 uur. We hebben al ontbeten, de koffers zitten al in de auto, nog even naar het toilet en dan kunnen we.....NIET. Wat wil het geval? Er loopt een mooie bruine beer (#14) op nog geen 3 meter van onze lodge vlakbij de auto, die op z'n dooie gemak de paardebloemen gaat zitten eten. Super om foto's te maken natuurlijk, maar wel akelig dichtbij. Dit exemplaar is bruin, het is dus niet onze 'huis'beer, maar een andere. We blijven nog maar even binnen, tot hij op veilige afstand is en kunnen dan snel instappen, ppff! Nog even de tank volgooien en de autoruiten schoonmaken, dan zijn we zover. De eerste 200 km gaan richting Kamloops en verlopen voorspoedig. Er valt weinig spannends te zien onderweg; we rijden door het dal en zien hier veel akkerbouw en veeteelt.

Een pitstop bij Kamloops voor koffie en toilet en we rijden weer verder. Er staan waarschuwingsborden voor loslopend vee en overstekende hertjes: de hertjes komen we tegen, het vee niet. Bij Lillooet is het tijd voor een tweede pauze. Hier slaan we af naar Hwy 99 en al gauw begint de weg de berg op te kronkelen. "The long and winding road" van the Beatles klinkt al in mijn achterhoofd. De snelheid wordt verlaagd naar ca 55 km/uur, want de bochten zijn erg onoverzichtelijk. Een snelweg kun je het ook niet meer noemen. De weg stijgt en daalt, slingert zich over de berg heen en de hellingen variëren van 7 tot 11%, best steil! En dan te bedenken dat de locals hier met 80 km of meer overheen razen! Wij gaan aan de kant wanneer dat mogelijk is om ze voorbij te laten. Op deze weg mag je eigenlijk niet stoppen, maar ja.... als er een beer (#15) zit en er is een uitwijkplaats.... dan toch maar wel, zelfs al moet ik er de auto voor uit, omdat hij in de greppel zit aan de andere kant van de weg. Helaas geen grizzley, maar toch weer een.

Een eindje verder zit een zwarte (#16) aan onze kant van de weg, weer 2 vlak bij elkaar. De weg naar Whistler gaat verder en eindelijk, tegen 17 uur, zijn we bij ons hotel (Aava, kamer 264) voor 2 nachten. In Clearwater hadden we geen wifi, dus nu kunnen we alle berichten van 2 dagen weer bijlezen en reageren. Nog snel even wat eten en plannen maken voor morgen, waarschijnlijk de peak2peak gondola, we zien wel. (ps de foto's zijn uit een rijdende auto gemaakt, dus excuus voor de kwaliteit)

Voor onze tweede dag in Whistler (woe 25/5) was er regen voorspeld. We wilden de Peak2Peak gondels doen naar de top van Blackcomb Mountain, maar bij het opstaan vanochtend waren de bergen al in een dik wolkendek gehuld en het uitzicht op de top is dan weinig tot niets. Beetje jammer om er dan zoveel geld voor uit te geven. Er waren ook maar 3 skiliften beschikbaar, waarvan 2 twijfelachtig (dat kun je zien aan de stoplichtkleuren bij het instappen in het dal). Dus besluiten we, na ons ontbijt bij Mogul, om eerst maar een stuk te wandelen, mogelijk klaart het weer nog op en kunnen we later vandaag wél naar boven. We lopen de Lost Lake trail, waarbij we wel wat sporen van beren vinden, maar er geen beer in de buurt is. We zien nog een Stellar jay en een soort specht, helaas beide niet op de foto. Dan maar een kopje koffie in the Village en toch maar een kaartje voor de Peak2Peak. De eerste gondellift brengt ons naar Whistler mountain. Het is koud hier, net 1°. De olympische ringen uit 2010 en de olympische mascotte staan hier op de top en we hebben een redelijk uitzicht op het dorp en omgeving, ondanks de wolken. Dan stappen we in de tweede gondel naar Blackcomb Mountain. Er ligt nog een flink pak sneeuw, zeker 3-4 meter, maar in de zon (nee, geen regen) is het best lekker. Je hebt zelfs een zonnebril nodig met die verblindende sneeuw. Verder kunnen we er niks doen, want alle wandeltrails op de top zijn gesloten. Terug wachten we op de gondel met de glazen bodem, misschien zien we dan nog wildlife of zo. 9 jaar geleden zagen we een beer bij 1 van de liftpalen, nu helaas niet. We doen nog een rondje door the Village, in mijn ogen ziet dat eruit als een soort Disney dorp, de winkels, hotels en restaurants hebben zo'n 'gemaakte' uitstraling!

We eten 's avonds bij The old spaghetti factory, hier waren Joyce en ik 9 jaar geleden ook al eens geweest, een compleet menu met broodje knoflookboter vooraf, voorgerecht, hoofdgerecht en een ijsje toe, erg lekker en niet duur. Aanrader!!

Morgen richting Parksville en met de ferry oversteken!

Het is alweer donderdag en tijd om Whistler achter ons te laten. Na een breakfast bagel met koffie/thee bij Mogul checken we uit bij het Aava hotel (kamer 264), halen de auto uit de ondergrondse garage en begeven we ons op weg naar Horseshoe Bay, waar we de ferry nemen naar Nanaimo op Vancouver Island. Eerst nog even tanken en ook hier is de benzine ineens een stuk duurder geworden, CAD 2,20 per liter, terwijl we in Banff nog voor CAD 1,66 konden tanken, ppff! De eerste 100 km gaan over de Highway 99, de Sky-to-sea-highway, dezelfde slingerweg als gisteren, maar gelukkig niet meer zo steil. Geen beren onderweg, zelfs geen hertjes meer. Aangekomen in Horseshoe Bay blijkt de opstelplaats voor de ferry nog niet zo makkelijk te vinden, of we hebben het bord gemist.... in elk geval staan we midden in 't dorp, maar dat klopt niet. Gelukkig is daar een terminal van BC Ferries waar we het kunnen vragen. Blijkbaar zijn we de eerste niet, want er ligt al meteen een kopietje klaar met de route voor de auto's. Helaas missen we dan ook nog eens de juiste afslag en rijden enige kilometers om voordat we de juiste aanrijroute vinden. We hebben wel een reservering, maar geen vaste tijd, dus dat is geen ramp. We mogen ons in lane 4 opstellen en ca 1,5 uur later kunnen we de ferry op. De overtocht duurt anderhalf uur, buiten op het dek waait het flink en het regent inmiddels. We nemen koffie met een muffin op de boot en rond 15 uur leggen we aan in Nanaimo. Nu is het nog ongeveer 30 km naar ons hotel voor vannacht in Parksville. Daar checken we in, krijgen blokhut 507 toegewezen en wandelen een rondje over het complex. Zó sta je nog in de sneeuw in Whistler en zó sta je aan het strand met 16°! Die blokhut is overigens wel erg leuk! Met een 'murphybed' voor Joyce, een bubbelbad, een lekkere openhaard (op gas) en een compact keukentje is het bijna jammer dat we morgen alweer vertrekken. We eten in het bijbehorende Cedar's restaurant, chique tent, waar Bruno, onze ober, ons bon appetit wenst met een zwaar Frans accent. Rob probeert het bubbelbad uit (hebben we thuis niet) en als het er dan toch is, moet je er maar gebruik van maken. Morgen doen we wat fun shopping bij The Scrapbook Garage, Michaels en

Walmart, voordat we vertrekken naar Tofino.

We vertrekken alweer vanuit Parksville vandaag, maar doen eerst nog wat fun shopping in Nanaimo bij Walmart en Michaels. Na ons ontbijt met een croissantje en koffie/thee bij Tim Horton lopen we de Walmart in, op zoek naar craftspullen en een mooie diamond painting voor Joyce. Deze Walmart is een super centre, zo megagroot, dat je er makkelijk kunt verdwalen. Helaas hebben ze niks waar we blij van worden (behalve press'nseal), dus proberen we het bij Michaels. Dat is echter ook niet meer wat het geweest is en we houden ons geld in onze zak. Dan maar naar The Scrapbook Garage die vlakbij ons resort zit, daar moet ik ook echt even heen. Onderweg erheen is er een opstopping op de highway. Als we er stapvoets langs rijden, zien we waarom: er zijn 2 wielrenners aangereden, die bebloed op de grond liggen. Ambulance of politie is er nog niet, maar er zijn al een aantal behulpzame mensen, die zich over de slachtoffers ontfermen. Blijkbaar is het hier heel normaal dat mensen op de highway fietsen en wandelen, er staan zelfs waarschuwingsborden voor, bizar! Op de website van The Scrapbook Garage kon ik geen ECD vinden, maar Sue, de eigenaresse, blijkt toch een beetje te hebben. Ik koop 2 mooie sets stempels en dies, die ik in Nederland niet meer kan krijgen, blij mee! We raken aan de praat en ik beloof haar te mailen met adressen van Nederlandse hobbywinkels.

Rond half 12 gaan we dan eindelijk op weg naar Tofino, aan de andere kant van het eiland. Ook deze weg is bochtig met afdalingen van wel 18%. Tel daarbij op dat het fors begint te regenen en je begrijpt dat we er iets langer over doen. Bovendien is het een slecht wegdek, er zijn constructiewerkzaamheden bezig, waardoor we een kwartier kompleet stilstaan, omdat er slechts 1 rijbaan beschikbaar is. Uiteindelijk komen we rond half 4 aan bij ons volgende hotel, Tofino Resort & Marina, kamer 306. Hier blijven we 3 nachten. We kijken uit op de haven en hebben al een zeehond gezien en een koppeltje bald eagles. We drinken koffie met een tosti bij Rhino, gaan nog even wat boodschappen halen en 's avonds kiezen we voor een Koreaanse maaltijd.

Het is zaterdag vandaag, alweer de 28e, dat gaat hard. We hebben besloten er maar eens een rustig dagje van te maken. Het weer is goed (zonnig, 16° een enkel regenspatje), in elk geval beter dan voorspeld en dus gaan we na ons ontbijt op zoek naar een makkelijke trail. We vinden de Tonquin Trail aan het eind van de straat, die naar het strand loopt. Op weg erheen lopen we binnen bij Jamie's whaling station, waar we een beren excursie boeken voor morgenochtend 6.00 uur! Ook weer geregeld. De door ons gekozen trail van vandaag loopt door een oeroud bos en voordat we bij het begin zijn, worden we erop geattendeerd dat er een beer in de buurt zit. Bij het daadwerkelijke begin aangekomen staat een informatiebord met de route en daar worden we ook nog gewaarschuwd voor een cougar (poema) en wolf in het gebied. Spannend, een gewaarschuwd mens telt voor 2! De trail is niet vlak, maar heeft enige klimmetjes en afdalinkjes en we zien veel grote bomen met een holle ruimte bij de wortels, wie weet welk dier zich daar schuilhoudt. Onderweg komen we echter niks spannend tegen. We lopen een loop (rondje) wat wel handig is als je geen plattegrond hebt en komen op een uitzichtpunt bij de zee uit. Hier is ook niks te beleven verder, dus gaan we weer terug. Bij de supermarkt stoppen we nog even voor een boodschap, koffie to go en een Long John (soort langwerpige donut) en dan gaan we weer terug naar ons hotel. Even niks doen is ook wel eens lekker. De bald eagles zitten op hun vaste uitkijkpost in een dode boom bij de haven, een ervan ontdekt een vis, en grijpt die met z'n klauwen in vliegende vaart uit het water. Meteen daarna wordt hij achterna gezeten door wat brutale meeuwen, die z'n vis willen inpikken en dat lukt ze nog ook. We proberen nog de zeehond te vinden die gisteren in de haven zwom, maar die is er nu niet (meer). Wel zien we watervliegtuigjes af- en aanvliegen, heel grappig. Omdat we morgen om 5 uur moeten opstaan voor de excursie, gaan we vandaag wat vroeger slapen en dus ook vroeger eten. Joyce heeft een tentje gevonden waar je je eigen pokébowl kunt samenstellen en dus kiezen we rijst met veel verse groenten en zalm of tonijn, afgetopt met teriyaki saus en sesamzaadjes, lekker!! Nog een zelf samengesteld ijsje na, ook lekker.

Vroeg slapen, morgen om 5 uur op!

Om 5 uur vanochtend ging onze wekker: opstaan voor de berenexcursie!! Ontbijt hadden we gisteravond al klaargelegd in de koelkast, zodat we op tijd aanwezig kunnen zijn bij Jamie's Whalewatching, waar we geboekt hebben. Die zitten bijna vlakbij ons hotel, slechts 5 minuten lopen. We kleden ons dik aan, want op de boot zou het zomaar 10 graden kouder kunnen zijn dan de voorspelling. Dat komt vanwege de wind door de vaarsnelheid en het feit dat alle ramen open kunnen. Er mag ook niets gegeten of gedronken worden op de boot, want beren kunnen ontzettend goed ruiken en we willen ze niet aan mensen laten wennen. Vandaar: ontbijten met koffie op de kamer en vooral geen brood, fruit of zelfs maar koffie mee op de boot. De groep bestaat uit zo'n 25 mensen uit allerlei landen. Kapitein Warren legt in t kort de veiligheidsregels uit en wat we precies gaan doen en dan zijn we op weg. Na ca 25 minuten zien we onze eerste (zwarte) beer. Hij/zij fourageert langs de kust. Rond deze tijd (6.30 uur) is het laag tij en komen er rotsblokken bloot te liggen, waaronder krabben zich verstopt hebben. De beren ruiken dat en doen zich tegoed aan het krabbenvlees, of, zoals Warren het zegt: "the buffet is open!" We kunnen met de boot redelijk dichtbij komen, de beer weet wel dat we hem observeren maar stoort zich er niet aan. Na een tijdje varen we verder en zien we een volgende zwarte beer. Zo zien we er uiteindelijk wel 6 (plus nog 2 uit de verte). Het is mooi om te zien hoe gemakkelijk zo'n beer de rotsblokken opzij rolt om bij de krabben te komen, schijnbaar kost het hem geen enkele moeite! Daarnaast is ook de omgeving prachtig om te zien, met de ochtendmist en laaghangende bewolking. We zien ook nog 2 bald eagles en dan zit het er alweer op. Helaas geen mamabeer met cubs gezien, maar je kunt ook niet alles hebben. Terug in het hotel doen we nog maar een extra ontbijtje (het is alweer 5 uur geleden dat we hebben ontbeten).

's Middags gaan we naar het Pacific Rim National Park, waar we even op het strand gaan kijken en een trail lopen. De bomen hier zijn behangen met zacht mos, op elke stam, tak of twijg zit het. Het lijkt wel of ze een fluwelen jas dragen!

We halen een cappuccino en wat lekkers in de supermarkt, maar de zakjes voor de losse donuts/broodjes zijn op. Er hangt een ongeïnteresseerde gast bij de kassa over de toonbank, aan wie ik een zakje vraag. Hij werpt een blik op de lege plank en zegt: ze zijn op! Ja dûh, dat zég ik toch. Hij geeft me 1 servetje, alsof ik daar 3 broodjes in kan doen en doet verder totaal geen moeite! Wat een klantonvriendelijk persoon! Een ander meisje geeft me een plastic zak, daar past het tenminste wel in! Ook bij het afrekenen kan er geen goedemorgen, alsjeblieft of dankjewel, tot ziens vanaf! Rare ervaring, zo heel anders dan iedereen zich hier gedraagt in Canada. Avondeten doen we bij the Shed, waar we een chixburger kiezen. Deze wordt geserveerd met friet op een vetvrij zwart/wit bedrukt papiertje. Ik ben zo brutaal om te vragen of ik een schoon papiertje kan krijgen voor mijn scrapbook/planner en dat kan. Ze staan me wel wat raar aan te kijken, maar hé, je bent scrapper of je bent t niet! En zeg nou zelf, is toch superleuk om in de planner te gebruiken? (zie eerste foto). Morgen een lange rit naar Victoria over dezelfde weg weer terug!

30 mei, onze laatste dag in Tofino zit er alweer op. We pakken de koffers, checken uit en maken ons klaar voor de lange rit naar Victoria. We moeten hetzelfde stuk helemaal terugrijden naar Nanaimo via dezelfde Highway als de heenweg. Opnieuw die akelige slingerweg met z'n scherpe bochten en steile hellingen, en ja, ook weer de wegwerkzaanheden! Er is helaas geen rechtstreekse route, dus het kan niet anders. Gelukkig is het droog dus dat scheelt een slok op een borrel. Na ca 50 km staan we stil bij de werkzaamheden, maar dat duurt dit keer maar 8 minuten, valt alweer mee. Ondertussen is het ook weer gaan regenen, maar dat zal wel aan de bergen liggen hier. Rond half 12 komen we aan in Port Alberni, waar we op zoek gaan naar een koffietentje voor een plaspauze en een hapje. We komen terecht in een plaatselijke (bier-)brouwerij, waar ze gelukkig ook vers gebrouwen koffie hebben, met warme foccaccia. Na een klein uurtje vertrekken we weer richting Nanaimo. Het ergste van de weg ligt nu achter ons, dus we kunnen goed doorrijden.

Nog zo'n 125 km later komt Victoria in zicht. Ons hotel (Inn at Laurel Point, sjieke tent) ligt aan de haven, ongeveer midden in het centrum. We hebben hier separate kamers, maar wel naast elkaar (231 en 229) met een piepklein balkonnetje en uitzicht op de haven met watervliegtuigjes en watertaxi's, zo grappig om te zien! Na het inchecken gaan we een stukje lopen, op zoek naar het vertrekpunt voor onze walvis-/orca excursie morgen, zodat we weten waar we ons moeten melden. Volgens de website van de organisatie worden we opgehaald, maar daar hebben we geen bevestiging van gehad. We zullen het wel zien....

Dan begint toch ook de honger te knagen en we lopen binnen bij JB Slims voor een onvervalste mac&cheese en chicken parmesan, lekker! Op de terugweg nog even langs de supermarkt voor het ontbijt voor morgenochtend, want we moeten om 9 uur aanwezig zijn bij de Zodiac-tour. Nog even nagenieten van het uitzicht op de haven als de verlichting brandt en dan is de dag alweer voorbij. Morgen hopelijk orca's (en mogelijk meer), zin in!

We zijn momenteel in Victoria en voor vandaag (di 31 mei) hebben we een orca-excursie geboekt bij Orca Spirit Adventures. Gisteravond had ik nog een mailtje naar de organisatie gestuurd omdat ik geen ophaaltijd van ze had ontvangen, waarop ik vanochtend antwoord kreeg dat er een gratis taxi naar ons hotel gestuurd zou worden. Wat een prima service! We worden om 8.50 uur opgehaald en netjes afgeleverd bij het afgesproken punt. De excursie (met een Zodiac) duurt 3 uur en je krijgt een dik wind- en waterbestendig pak aan, over je eigen kleding en jas heen. Dat is aan wal flink zweten met zo'n pak aan, maar wel lekker warm als we op de boot zitten. Het is wel handig om eerst nog even het toilet te bezoeken, want op de boot (en met zo'n pak aan) kan dat niet. We krijgen een korte briefing van de kapitein over veiligheid, de groep wordt gesplitst en verdeeld over 2 boten met elk 8 personen. We varen langzaam (max 5 knopen) de haven uit, maar eenmaal buiten gaat de gashandel helemaal open en stuiteren we over het water. De wind giert om je oren, het is echt steenkoud, je haar waait alle kanten op, maar ik vind het super! We varen ongeveer een uur, want de orca's zijn echt ver weg, maar dan zien we toch wat rugvinnen boven het wateroppervlak uitsteken. Volgens onze kapitein zijn dit transient orca's (op doortocht) en alleen moeders met jongen. Het is spannend om ze te vinden, want uiteraard duiken ze telkens onder en je weet niet wanneer en waar ze weer boven komen. Het makkelijkste is om de ademfonteinen in de gaten te houden, die kun je makkelijker spotten dan een rugvin. We blijven ze een tijdje observeren, het zijn 2 kleine groepjes van zo'n 6 dieren elk. Na enige tijd zijn we gedwongen weer te vertrekken, want we moeten ook het hele eind weer terug en de kapitein wil kijken of er nog ergens zeehonden te vinden zijn. Helaas loopt dat op niets uit en worden er op zee (op een enkele bruinvis na) geen andere dieren gespot. Bij terugkomst in de haven gaan we even lekker uitgebreid lunchen en opwarmen! Ookal is het dan 14° en flink zonnig (ben zelfs nog verbrand in mn gezicht), koud was het wel! Na de lunch lopen we naar ons hotel, om onze sweaters te verruilen voor een t-shirt. We gaan naar Fisherman's wharf, dat is een buurtje op het water met kleurrijke woonboten en eettentjes. Er schijnen ook vaak zeehonden te zitten, dus wie weet... Gisteren liepen we een rondje langs de waterkant bij ons hotel en zagen we een otter. Een zeehond zou ook wel leuk zijn. En zowaar, Joyce ziet er een, maar voordat hij op de foto gezet kon worden, dook hij alweer onder, om niet meer op te duiken. We nemen een lekker ijsje, genieten van de zon en lopen dan rustig terug naar ons hotel. Daar zien we, in het water, opnieuw een otter en even later ook nog een zeehond, zó leuk! Wel ver weg, maar toch! Zeehonden hebben we wel vaker gezien, maar een otter nog nooit. Dit blijkt een rivierotter te zijn! Wat een leuke dierendag was dit!

Morgen vertrekken we weer, gaan met de ferry van Swartz Bay naar Tsawwassen en vandaaruit naar Vancouver. (ps. orca foto is superslecht, maar is met telefoon genomen vanaf camerascherm

Nog maar 2 dagen in Canada, dan zit onze vakantie er weer op. Wat hebben we veel gezien en mogen beleven, zó gaaf om na dik 2 jaar eindelijk weer te mogen reizen!

Vandaag hebben we maar een (relatief) korte afstand te overbruggen. We kiezen voor een luxe ontbijt in ons hotel (hoe luxueuzer het is, hoe minder je krijgt, lijkt het ) en vertrekken dan ook wat later uit Victoria. We hoeven maar ca 40 km te rijden naar de Swartz Bay ferry terminal voor de oversteek naar Tsawwassen. Van daaruit is het nog eens ca 40 km naar ons Exchange Hotel in Downtown Vancouver. We hebben wel een gereserveerde plaats op de ferry maar geen vaste tijd. Degenen met een vaste tijd mogen eerst, als er dan nog plaats is, mag de rest. De overtocht van 11 uur was vol, dus wij mogen om 12 uur en moeten dus nog een uur wachten. Je kunt de auto dan in de rij achterlaten en nog even wat eten, drinken of naar het toilet als je dat wilt. Lekker even een cappuccino en het chococroissantje van het ontbijt erbij en dan wordt iedereen alweer opgeroepen om terug naar de auto te gaan. We rijden deck 4 op, parkeren en gaan naar het zonnedek. Op deze overtocht schijnen ook vaak orca's/walvissen/dolfijnen te zien te zijn, vandaar dat deze boot panoramaruiten heeft. De oversteek duurt 1,5 uur, maar er valt niets te zien. Net voor het aanleggen komen we langs een eiland met een aantal zeehonden erop, slecht te herkennen, maar toch leuk!

De boot af, de snelweg op en op naar Vancouver. Hoe dichter je bij de stad komt hoe drukker het wordt. Ons hotel ligt in het centrum, heeft uiteraard een parkeergarage (nog net geen valet parking) en ziet er supersjiek uit! Onze koffers worden door een portier uitgeladen en naar de kamer gebracht, de lift heeft geen knopjes met bediening. Dat geef je namelijk vooraf aan de buitenkant al aan, en dan komt lift A, B of C die je naar je verdieping brengt. Onze badkamer heeft "gouden" kranen en vloerverwarming. Licht en tv is via een app te bedienen, of via een tablet op het nachtkastje, poehpoeh! We installeren ons in kamer 309 en gaan dan richting Gastown, op zoek naar de stoomklok. Daarna lopen we nog een blokje om, maar we voelen ons hier niet op ons gemak: er lopen hier heel veel daklozen, die samenscholen op een hoek van de straat. Het zijn er minstens 30 en ze zien er haveloos uit. We lopen snel door richting ons hotel maar willen nog wel wat eten. Zo lopen we langs een Vietnamees, waar we op goed geluk binnenstappen. Het eten is lekker en goed warm en de rekening valt ook mee. Morgen richting Stanley park, maar eerst nog een tentje uitzoeken voor het ontbijt.

Onze laatste dag voor we vrijdag weer vertrekken naar Nederland. Die 3 weken zijn echt omgevlogen! We zijn vandaag begonnen met een lekker ontbijtje bij Breka, vlakbij het hotel om de hoek. Mooie zaak, alles lekker vers, je broodje naar keuze wordt ter plekke voor je gebakken/geroosterd, cappuccino is ook prima, een fijn begin van de dag! Had ik trouwens al gezegd, dat ons hotel in een dure buurt staat? Lambourgini, Hermès, Cartier, Burberry, Versace, Tiffany, Breil (om maar eens wat te noemen) zitten hier ook allemaal in het blok, voor als je nog niet genoeg hebt uitgegeven. De spullen in de etalage dragen geen prijskaartje, dat is voor de 'doorsnee' windowshopper toch niet haalbaar en ik denk dat het degenen, die het zich wel kunnen veroorloven, niet echt interesseert. Zo'n contrast met de daklozen nog geen kilometer verderop!

Voor vandaag hebben we de keuze: óf Capilano Suspension Bridge (waar Joyce en ik 9 jaar geleden al zijn geweest) óf het Stanley Park, een groene oase in de stad. We kiezen voor de laatste, mede omdat dat op loopafstand te bereiken is en we dan niet de auto hoeven pakken om deze drukke stad te doorkruisen.

We lopen van ons hotel ca 2 kilometer door de stad naar de ingang van het park en komen langs de haven. Daar zien we een paar zeehondjes zwemmen, leuk! Er vertrekt ook een raderboot met zo'n schoepenrad aan de achterkant, hup ook op de foto. We lopen heel wat kilometers vandaag en bekijken de totempalen. Er wordt gewaarschuwd voor coyotes, die een hol hebben in de buurt, maar die hebben we niet gezien. We lopen een trail naar Beaver Lake, wat bijna helemaal is dichtgegroeid met gele lissen en waterlelies. Iemand voert de eenden hier (waar een boete op staat van 500 dollar). Het zijn zgn woodland ducks, prachtig van kleur. Ook eekhoorns worden gevoerd, ze zijn er in verschillende kleuren!

Het weer is perfect, 22° en licht bewolkt. Het zou 's middags gaan regenen, maar de weersvoorspellingen hier zijn niet nauwkeurig, geen regen gezien. We eten nog wat in t park, lopen nog een trail en gaan dan terug naar ons hotel. Online heb ik gereserveerd bij The Old Spaghetti Factory, die was in Whistler al goed bevallen en zit hier ook, in Gastown.

Daarvoor komen we weer langs de stoomklok, elk kwartier fluit hij een deuntje, dus nu om 18.45 uur weer iets langer dan het kwartier ervoor, blijft grappig om te zien. We sluiten de dag af met het pakken van de koffers, checken alvast online in voor de vlucht van morgen (met Lufthansa rechtstreeks naar München, daar overstappen naar Amsterdam). Nog 1 x een lekker ontbijt morgen bij Breka, dan zit het er écht op! Dág Canada, we hebben genoten!!!

Vandaag, vrijdag 3 juni, begint met een behoorlijke domper via sms op mijn telefoon. Onze vlucht van Vancouver naar München, die gepland stond voor 18.35 uur, is uitgesteld naar (in eerste instantie) 23.45 uur. Hierdoor missen we ook onze aansluitende vlucht van München naar Amsterdam! Lufthansa heeft ons omgeboekt op een vlucht van München naar Zürich (!) op zondagochtend op 5 juni om 7.45 uur en van Zürich naar Amsterdam om 12.30 uur. We zijn dus maar rustig begonnen vandaag met een ontbijt bij Breka en toen doorgelopen naar een supermarkt voor wat te eten in het vliegtuig. Het regent vandaag in Vancouver, maar het is niet koud. De hotelkamer hebben we nog tot 12 uur, daar hebben we nog wifi, zitten droog en hebben een toilet bij de hand. De huurauto moet uiterlijk 15 uur ingeleverd worden, dus uiteindelijk moeten we toch vertrekken.

Eenmaal op het vliegveld in Vancouver aangekomen blijkt de vlucht naar München opnieuw uitgesteld naar 00.10 uur. Lekker dan! Ter compensatie krijgen we een voucher van CAD 20 pp voor een warme maaltijd op het vliegveld! Het is te hopen dat Lufthansa in München een hotelkamer voor ons geregeld heeft, want hier hebben we geen rekening mee gehouden en om de nacht op het vliegveld door te brengen is geen optie. Onze koffers zijn doorgelabeld naar Amsterdam, dus de toiletspullen hebben we dan ook niet bij de hand! Kortom, Schiphol mag dan één grote chaos zijn, dit is ook niet alles!

Bummer!!! Om 18.45 uur geland op München. We worden doorgestuurd naar het Lufthansa service center in de transferhal die ons verder kan helpen bij de volgende vluchten/hotels. Uiteraard is dat gesloten. Een bordje verwijst ons naar een tweede service center in een andere terminal. Daar staat zo ongeveer het hele vliegtuig in de rij voor informatie. Na 3,5 uur (!) in de rij te hebben gestaan zijn we nog altijd niet aan de beurt, maar we horen wel dat er geen hotels meer beschikbaar zijn, zijn we mooi klaar mee, NOT! Als we nu nog een hotel zouden kunnen krijgen, heeft dat ook geen zin meer, want voor onze vlucht naar Zürich moeten we om 6.15 uur boarden morgenochtend! We besluiten daarom maar om wat rond te hangen bij de gates, op zoek naar een bankje waar je nog wat kunt slapen of zo. Eettentjes zijn inmiddels ook allemaal gesloten, dus veel te beleven is er niet. Een KLM vlucht naar Schiphol is ook niet beschikbaar, want KLM vliegt momenteel geen passagiers vanuit Europese bestemmingen naar Schiphol. We zullen wel thuiskomen, maar soepel gaat het in elk geval niet! Dit krijgt Lufthansa nog wel te horen!